Tomasz Jaeschke - urodzony w Poznaniu, ukończył studia teologiczno-filozoficzne w Krakowie, a także studia pedagogiki religijnej w Wiedniu. Duszpasterz dzieci specjalnej troski w Polsce, duszpasterz w ogóle (zwłaszcza "tych z marginesu" i młodzieży...), prawa ręka (socjusz) Mistrza Nowicjatu Księży Zmartychwstańców w Radziwiłłowie Mazowieckim pod Warszawą, pedagog w domu dla dzieci upośledzonych i niedostosowanych społecznie w Wiedniu, nauczyciel religii w ośrodku dla dzieci autystycznych i opóźnionych w rozwoju (także w Wiedniu), mąż jednej żony i ojciec jednego dziecka...Zakochany:- w studiach teologiczno-filozoficznych,- w kapłaństwie,- w życiu zakonnym,- w kobiecie,- w dziecku...Niewolny od różnych słabości, a wśród nich: do sportu (treningi shotokan oraz aikido, jogging); do zwierząt (od 5 lat pod jednym dachem z psem rasy Akita Inu)... ze słabością do wędrówek górskich, spacerów nad brzegiem szumiącego morza przy zachodzie słońca, zachodów słońca w ogóle, zamyśleń ot takich nagłych, choćby i w pół kroku, jak i dłuższych... i w końcu ze słabością do lampki dobrego wina, w dobrym towarzystwie...Osobiście nie jestem Kościołem ani zawiedziony, ani Bóg wie jak rozgoryczony, ani nie uważam go za paskudnie skorumpowany system, skorumpowaną hierarchię... W porządku, przyznaję: chwilami jestem wobec niego złośliwy, ironiczny, ale to chyba moja główna wada, która ujawnia się nie tylko w relacji do Kościoła. Nie czułem się tam źle, przeżyłem wiele wspaniałych chwil, poznałem wielu cudownych ludzi, nie byłem przez nikogo napastowany, nie jestem zgorzkniały, chodzę dalej do kościoła. Oczywiście mam swoje zdanie, często krytyczne, ale podobne mam także w stosunku do firmy, w której pracuję, w stosunku do żony i dziecka, z którymi żyję i których kocham. O sobie też nie mam najlepszego zdania, a słowo "debil" w stosunku do własnej osoby już nieraz padało z moich ust.