Dwa cele mi przyświecały, gdy pisałem tę książkę o Napoleonie. Po pierwsze chciałem pokazać jego charakter, jego psychikę w codziennym życiu; po drugie zaś to, jak wielki miały wpływ uczucia tego człowieka - syna, brata, męża, ojca, kochanka - na jego karierę polityczną. Dawniejsi historycy nie zawsze przykładali dość wagi do życia prywatnego osobistości pierwszoplanowych. Dzisiaj, bardziej wrażliwi na ludzką rzeczywistość, szukamy w człowieku motywów i przyczyn jego działania. Historia staje się dzięki temu bardziej kompletna, a także bliższa nam, bo przymierzamy ją do siebie. W losach Napoleona, bardziej niż kogokolwiek innego, wydarzenia z życia osobistego odegrały doniosłą rolę. Oto mąż jednej z jego pierwszych kochanek, Turreau, w wieczór 12 vendeumiaire`a podpowiada nazwisko Napoleona w Komitecie Ocalenia Publicznego. Barras w dużym stopniu za sprawą Józefiny przekonuje pozostałych dyrektorów, że Bonapartemu należy przyznać dowództwo nad armią włoską. Gdyby nie Lucjan, jego brat, nie powiodłoby mu się 19 brumaire˙a i niewątpliwie byłby wtedy zgubiony. Kiedy został cesarzem, ślepe przywiązanie do klanu sprawiło, że podbił Europę, aby ukoronować kolejno wszystkich Bonapartów. Na pamiątkę młodzieńczej idylli z Deusireue Clary pozwala, aby Bernadotte, wieczny przeciwnik, zasiadł na tronie Szwecji. Ciąża Marii Walewskiej skłania go do rozwodu. Przez drugie małżeństwo przesadnie ufa Austrii. Można uznać, że narodziny króla Rzymu pociągają zachwianie jego równowagi psychicznej, czego skutkiem będzie wojna z Rosją... (Z wprowadzenia autora)